Bir şeyleri severek yapmanın insanı nasıl ayakta tuttuğunu en iyi anneler bilir. Çünkü annelik de biraz böyledir: Yorulursun ama bırakmazsın, şikâyet edersin ama vazgeçmezsin. İçinden “Bugün hiç gücüm yok” dersin ama yine de devam edersin. Sevdiğim bir hobiyi mesleğe dönüştürmeye karar verdiğimde herkes bana bunun cesur bir adım olup olmadığını sordu. Oysa ben cesur olduğumu hiç düşünmedim; sadece içimdeki sesi susturamayacağımı fark ettim.
Tutku her şeyi kolaylaştırmıyor, bunu en baştan kabul etmek gerek. Ama tutku insanı anlamlı bir yorgunluğa taşıyor ve bu yorgunluk başka hiçbir şeye benzemiyor. Bir anne olarak sevdiğim işi yaparken aklım hep iki yerdeydi: yaptığım işte ve çocuğumda. Zamanla şunu fark ettim; çocuğum söylediklerimden çok yaşadıklarıma bakıyor. Beni üretirken de gördü, düştüğümde de, yeniden ayağa kalkarken de… Ve bu, ona farkında olmadan verdiğim en büyük ders oldu.

Elbette bazı günler zor, her şey yolunda gitmiyor. Ama sevdiğin işi yaparken yaşanan zorluklar insana “Ben buradayım, yaşıyorum” dedirtiyor. Bu duygu, anneliğin kendisine çok benziyor. Tutku tek başına yetmiyor belki ama tutku varsa öğrenmek geliyor ardından; sabır geliyor, güç geliyor. Ve en önemlisi, çocuğuna hayatta mutlu olmanın mümkün olduğunu gösterebiliyorsun.
Ben çocuğuma mükemmel bir hayat sunamadım belki ama kendini dinleyen, iç sesine kulak veren, korksa bile denemekten vazgeçmeyen bir anne örneği sundum. Belki bir gün o da kendi yolunu ararken şunu hatırlayacak; Annem sevdiği şeyin peşinden gitti ve bu, her şeye değdi. Sonuç olarak tutku her zaman yetmez ama umutla birleştiğinde insanı hiç ummadığı kadar güçlü kılar.