Yine ne çabuk geldi ve geçti koskoca bir yıl…
Düşünüyorum ve anlamaya çalışıyorum bizden geriye kalanları…
Neler öğrendik, güzel bir insan olabilmek adına hangi adımları attık?
Kaç kişinin kalbine dokunduk, gönlünü aldık, yardım ettik, el uzattık?
Sahip olduklarımızın ne kadar farkındayız? Şükretmek sadece dilimizde mi?

Günlerdir benzer soruları soruyorum kendime…
Hayatımı düşünüyorum…
Kendimi sevmeyi tam anlamıyla başardıktan sonra hayatımın nasıl değiştiğini…

Sakın hemen “Ben de kendimi seviyorum” demeyin •••((((
“Sevgi etkin bir ilgidir” der Erich Fromm. Şöyle de bir örnek verir:
Çiçekleri çok sevdiğini söyleyen bir kadının çiçekleri sulamadığını görürsek, onun çiçekleri sevdiğini söyleyebilir miyiz?
Sen, kendinin her hâliyle ilgilenmeden “seviyorum” diyebilir misin?
Sen kimsin? Kendini ne kadar tanıyorsun? Hiç düşündün mü?

Önce kendinle empati kurmalısın, kendini anlamalı, şefkatle sarmalısın.
Tepkilerinin, öfkenin veya sevinçlerinin altındaki duyguları anlamalısın.
Eksilerine, artılarına objektif olarak bakabilmelisin. Kayırmadan, yargılamadan…

Sevgili okur, kendime kavuştuktan sonra inanın hayata daha güzel bakıyorum.
Sevginin en büyük birleştirici güç ve enerji olduğunu yaşayarak öğrendim.
Biliyorum ki gerçek yoksulluk sevgisizliktir.
“Yoksulluğa düşmekten korkmayın, sevmemekten-sevilmemekten korkun” der bir öğreti.
Her gün karanlığa doğru giden gezegenimizi, seven ve sevilen insanlar aydınlığa çıkaracaktır…

2026 Sevgi Yılımız Olsun…

En büyük dileğim; kendi güzelliğinizin, öz değerlerinizin farkına varmanız ve önce kendinizi, sonra tüm canlıları sevgiyle kucaklamanızdır…