“Uzaklara dalmış görünüyordu.
— Nereye bakıyorsun, diye sordum.
— Söyleyemem deli dersin, dedi.
— Söyle söyle, belki ben de öyleyim, dedim! Gözleri mi, kalbi mi daha uzaktı?
Sessizliği, tehditkar bir silahtı bana karşı. Ondan vazgeçemeyeceğimi bilmek, onu hem ayrıcalıklı kılıyor; hem dünyaya olan hıncını benden çıkarabileceğinin fütursuzluğuna gark ediyordu bünyesini. Bense bitaptım ona ulaşmaya çalışmaktan…”
Deliliği bile paylaşmaya hevesli bir yalnızlık, yüz yılımızın insanına kalmış sosyal miras. İşte yalnızlık korkusu, yahut iletişimsizlik tam olarak böyle bir şey. Kimi, olmayacak dualara amin der; kimi, işkencecisine ya da bir narsiste ki ikisi aynı diyorlar, aşık olur.
Merhaba okur! Ne güzel bir deyiş, “Okur”. Nörologlara göre beyin hücrelerini yenileyen, alsheimer ve demansı uzak tutan, zekayı geliştiren eylem. Entellektüalite ve hayal gücü kazandırması cabası. Kanımca bir başına iyi hissetmeyi de sağlar.
Çağımız teknoloji ve iletişim çağı. Ama bu, bilim insanı olmayan çoğunluk için teknoloji ve iletişimden ne anlaşıldığına bağlı. Sosyal medya kesişmeleri, “stalk”lama – “stalk”lanma, evde duramamalar, bir dostla olmazsa da buluşmak için buluşmalar… İletişime olan bu aşırı düşkünlük ve çaba, aslında iletişim kuramıyor olmanın sonucu. Kişisel fanusların içi bencil ve konforlu, güvenmek tehlikeli. Ne acı…! Oysa ilk adım, kendini işitmek; iç sesini dinlemek ki yiğitlik burada. Çünkü o iç ses hep doğru söyler.
Kusuru, kusursuzluk kadar kolayca kabul edebilmekte sır belki. Kendinle sulh ettikten sonra Gencebay’ın şarkısındaki gibi diğer insanları hatalarıyla sevebilmek kalıyor. Güzel, kusursuzlukta mı yoksa kusurla kusursuzluk arasında ezelden kurulu ahenkte mi?
Kirpiyi dikeniyle, kurbağayı sesi, yağmuru çamuru, aşkı savaşı, dostu ufak tefek kırgınlıklarıyla sevmek… Nasıl huzurlu, nasıl samimi, nasıl gerçek!
Güzel Bodrum’un tam da kışa yol aldığımız rüzgarı ayaz, güneşi sıcak havasında bazen bir arkadaşın, bazen sahili döven minik, köpüklü dalgaların sesinde orada öylece dururken sen, sadece sen ve her şey sadece kendi gibi olduğu için derin bir soluk alıp teşekkür etmek zamanı, okur!

İ.Hande Ekşioğlu